ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਸੀ ਨਾਦਾਨ ਜਿਹਾ
ਮਿੱਟੀ ‘ਚ ਰੁਲ਼ਦੇ ਬਾਲ ਵਾਂਗ
ਹਰ ਸ਼ੈਅ ਤੋਂ ਸੀ ਅਨਜਾਣ ਜਿਹਾ

ਅੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ
ਦਿਲ ਦੇ ਵੇਹੜੇ ਦਾ
ਤੂੰ ਬਣ ਬੈਠਾ ਮਹਿਮਾਨ ਜਿਹਾ
ਮੇਰੀ ਤਨਹਾਈ ‘ਚ ਭਰੇ ਕਿਸ ਨੇ ਰੰਗ
ਕੌਣ ਰਹੇ ਹਰ ਪਲ ਅੰਗ-ਸੰਗ
ਹੈ ਜ਼ਮਾਨਾ ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਜਿਹਾ

ਨਾ ਕਦੇ ਲਬ ਖੋਲ੍ਹੇ ਨਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ
ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਦਿਲ ਤੇਰੇ ‘ਤੇ ਕੁਰਬਾਨ ਜਿਹਾ
ਕੀ ਵਜੂਦ ਮੇਰਾ ਬਾਝੋਂ ਤੇਰੇ
ਸੱਦਣ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ
ਤੂੰ ਬਣ ਗਿਆ ਮੇਰੀ ਪਛਾਣ ਜਿਹਾ...


ਅਜੀਤ ਸਤਨਾਮ ਕੌਰ
2016

Comments

Post a Comment

Popular Posts